Σοκολάτα...

Επειδή η ομορφιά δεν είναι  κυρίως εξωτερικό αλλά εσωτερικό χάρισμα καλό είναι να λέμε και τις στιγμές που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους "πραγματικά ωραίους".

Περπατώντας χθες στον εμπορικότερο δρόμο της Αθήνας, την Ερμού, έγινε μάρτυρας ενός ρομαντικού και ελπιδοφόρου περιστατικού! Στην πεζόδρομο της Ερμού, για όσους δεν γνωρίζουν, πάρα πολλοί μουσικοί παίζουν τα μουσικά όργανά τους και τραγουδάνε κάνοντας τη βόλτα των περαστικών πιο ευχάριστη. Κάποιοι από αυτούς προσπερνάνε τους καλλιτέχνες του δρόμου αδιάφορα, κάποιοι κοντοστέκονται και κάποιοι συμμερίζονται τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες είτε συμμετέχοντας είτε ρίχνοντας τον όβολό τους.

Χθες έγινε κάτι που με συγκίνησε αφάνταστα. Ένα νεαρό ζευγαράκι, γύρω στα 18-20, ενώ περπατούσε ανέμελο σταμάτησε το βήμα του ακούγοντας την μουσική. Πραγματικά δεν θυμάμαι ποιο τραγούδι έπαιζε αλλά δεν λέει να σβήσει από τα μάτια μου η σκηνή που το αγόρι φιλάει στα ξαφνικά με πάθος το κορίτσι και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα προσφέρει στον μουσικό το μοναδικό, ίσως, πράγμα που θα μπορούσε να του δώσει...την σοκολάτα του. 

Ο μουσικός, που προφανώς είχε παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα,άφησε για λίγο την κιθάρα του και έκανε μια βαθιά υπόκλιση για να ευχαριστήσει το νεαρό αγόρι...

Μια σκηνή που διήρκεσε μόλις κάποια δευτερόλεπτα και δεν ξέρω αν την πρόσεξε και κανένας άλλος ή κλεισμένοι όπως είμαστε όλοι στον μικρόκοσμό μας πέρασε απαρατήρητη στους περισσότερους. Μια σκηνή που όμως φανερώνει ότι ακόμα κρατάμε κάποια από την χαμένη ευαισθησία που μόνο ίσως ο έρωτας και οι τέχνες μπορούν να την ανασύρουν από τα βάθη του "είναι" μας που την έχουμε κρύψει...